"Mijn leven was leeg en ik zocht innerlijke vervulling door elke avond naar de kroeg te gaan. Ik begon mij af te vragen wat de zin van mijn leven was maar kwam daar niet achter," aldus Marjolein Donks. Ze roept wanhopig naar God, ze zoekt en vindt. "Dit was één van de mooiste momenten uit mijn leven. Ik voelde een diepe innerlijke rust en een onbeschrijfelijke blijdschap in mijn binnenste."
Mijn naam is Marjolein, ik ben geboren in 1977 en
opgegroeid in Schiedam. Ik kom uit een liefdevol gezin met twee schatten van ouders, waar
ik de oudste en enige dochter ben met drie broertjes.
Als kind ben ik niet gelovig opgevoed. We baden wel voor het eten en ik zat op een
christelijke basisschool, maar daar is dan ook wel alles mee gezegd. We gingen niet naar
de kerk en ik zag de Bijbel als een mooie reeks verzonnen (!) verhalen.
In mijn puberteit was ik erg onzeker en compenseerde dit door van de hardrockband Guns n'Roses fan te worden. Ik verafgoodde zanger Axl Rose tot op het bezetene af, identificeerde mij met hem en werd weerspannig. Ik deed hem na, ik vloekte en sloofde mij uit tegenover vriendinnen. Thuis had ik regelmatig ruzie met mijn ouders.
Toen wilde ik niets meer van God weten. Ik vond het geloof belachelijk. De onderwerpen tijdens de godsdienstles op school waren ronduit saai. Ik dacht dat God niet bestond. Wanneer christenen mij soms op straat aanspraken maakte ik die "jesus-freaks" belachelijk: ik moest er niets van hebben.
Op mijn 20ste, in 1997, ging ik op kamers wonen. Mijn leven was leeg en ik zocht innerlijke vervulling door elke avond naar de kroeg te gaan. Ik begon mij af te vragen wat de zin van mijn leven was maar kwam daar niet achter. Aan het eind van datzelfde jaar belandde ik mede daardoor in een heel diepe depressie: zò diep dat ik het naar God uitschreeuwde om hulp en smeekte Hem om mijn leven te beïndigen: ik wilde dood!!! Ik speelde met de gedachte aan zelfmoord.
God had echter andere plannen en bracht toen een Colombiaanse jongen op mijn levenspad. Een half jaar later legde hij mij het Evangelie uit. Hij vertelde mij over de Blijde Boodschap dat Jezus mij wilde aannemen als Zijn kind. Er werd me gezegd dat ik (net als ieder ander mens) een zondaar ben en dat Jezus voor deze zonden, hoe klein misschien ook, aan het kruis is gestorven om mij (en ieder ander mens) vergeving te kunnen aanreiken.
Ik had hier nooit eerder over gehoord: niemand had mij mij dit ooit verteld en ik
schrok ontzettend van de gedachte dat wanneer ik mij niet zo bekeren ik voor eeuwig
verloren zou gaan! Het enige dat ik hoefde te doen was berouw hebben over mijn zonden, Hem
om vergeving vragen en als mijn Redder en Verlosser aannemen.
Plots vielen de schellen van mijn ogen en zag ik mijzelf zoals God mij ziet: een
'zondaar'. 'Zonde' betekent 'je doel missen', niet tot het doel komen dat God voor je
heeft.
Vanaf toen begon ik mij in de Bijbel te verdiepen en in andere christelijke boeken, die met bewijsmateriaal kwamen dat God en Jezus écht bestaan. Ik werd diep in mijn hart geraakt, God begon Zijn werk binnenin mij te doen, en zo gebeurde het dat ik in het voorjaar van 1998 radicaal veranderde!!! Dit was één van de mooiste momenten uit mijn leven. Ik voelde een diepe innerlijke rust en een onbeschrijfelijke blijdschap in mijn binnenste. In datzelfde najaar werd ik gedoopt.
Achteraf zie ik in dat God die wanhoopskreet in 1997 heeft verhoord: Hij heeft mij geholpen door kort na mijn wanhoopskreet die jongen op mijn pad te brengen en heeft hem als instrument gebruikt om mij naar Zichzelf toe te trekken. God doet wonderbaarlijke dingen en ik heb geen moment spijt gehad van die beslissing op 6 mei 1998 om mijn leven in Zijn handen te leggen.
Eìndelijk heb ik de zin van het leven ontdekt: namelijk om te leven naar het voorbeeld dat Jezus ons gaf en te mogen schuilen onder Zijn beschermende vleugels! Niet dat al mijn problemen zijn opgelost, maar in het licht van de Bijbel ben ik er wel anders tegenaan gaan kijken en kan ik er beter mee omgaan. Op moeilijke momenten wanneer ik mijn geloof aan de kant zou willen schuiven, merk ik dat God er toch is en dingen laat zien, waardoor ik Hem niet los kan laten.
Marjolein Donks, 2002
Keerpunt 2002.
Marjolein Donks heeft deze websites:
Wilt u naar aanleiding van dit verhaal reageren naar Keerpunt of wilt u weten hoe ook u kunt veranderen? Stuur een e-mail naar Keerpunt:
U kunt een e-mail naar de persoon uit het verhaal sturen. Vermeld dan als onderwerp 'Reactie op je verhaal op Keerpunt' en gebruik het volgende e-mailadres:
Verhalen van mensen die veranderden